momenten

Dat er al jaren iets sluimert. Een onweerstaanbare drive om ‘events’ te markeren. Op mijn manier en volgens mijn waarheid. Maar niets komt uit ‘mijn pen’. Én door die verdomde onzekerheid én door gebrek aan focus. Ik heb weinig nodig om geprikkeld te raken. Flipperkast in mijn hoofd. Voelt rommelig en chaotisch. Al die hersenkronkels die zich niets lijken aan

Ik druk op ‘publish blog’ en verwacht nog wel een half uurtje de tijd te hebben voordat mijn eerste post daadwerkelijk gepubliceerd is, maar de weg naar het altaar is kort. Na een halve minuut zie ik de enge woorden; ‘Gefeliciteerd uw blog is gepubliceerd’. HELP. De afgelopen 4.5 jaar schieten als een slechte film door mijn hoofd heen; carrière

Totaal onaangekondigd barst mijn hoofd in tranen uit. Ontroostbaar. Op zomaar een dag en ach, waarom ook niet midden in een woonwinkel in Amsterdam. Ik sta voor een woest aantrekkelijk keukenrek, op slag verliefd. Zo’n rek waar je favoriete borden, mokken en prullaria in verdwijnen en waarvoor eerst een kek kleurtje voor op de keukenmuur moet. Met mijn pinpas in

Ik luister naar het gefluister….. Met een onbehaaglijk gevoel van schaamte bedekt met een warm dekentje, ook wel het manteltje der liefde genoemd, geef ik het toe: Ik ben een bedrieger, ze komen er nog wel achter.Ik ben echt niet zo enthousiast in het echt. Martine, ach die is alleen maar vrolijk, kan alleen maar geven, streeft naar een wereld

Verkocht. Dinsdag 9 december om 10.00 uur melden ‘op de fabriek’. Daags ervoor net als 92 andere collega’s een korte mail ontvangen waarin een informatiebijeenkomst met verplicht karakter wordt aangekondigd. Dan weet hoe laat het is en weet je ‘dat je aan de beurt bent’. De mededeling is koel en helder: 17 merken, waaronder de merken waar ik voor werk,

Dit was een jaar van transitie. Naast een flinke toename van ‘vraag’ kon ik het ‘aanbod’ niet meer bieden en dan wordt het tijd voor keuzes. En daar gaat het in essentie over. Het gaat om mezelf de vraag te stellen; waar wil ik beschikbaar voor zijn? Mijn eerste antwoord is dat het tijd is, voor mij, om meer en

Al weken van te voren puzzel ik in mijn hoofd. Wat ga ik precies bezoeken en wie ga ik ontmoeten. Welke dag vertrek ik en wanneer moet ik weer terug. Dinsdag 8 juli, om 5.30u zit ik in de trein, de start van een lange dag. Na ruim 20u reizen wacht ik op mijn gastvrouw op het vliegveld van Portland

Dochter Marise, op 3 januari 2014 geboren, heb ik de eerste 7 maanden van haar leven voltijds bij me gedragen. Anders dan onze oudste twee kinderen raakte dit sterke (maar bij haar geboorte volledig uitgemergelde) meisje in blinde paniek bij ieder ander dan bij mij. Dus heb ik haar noodgedwongen overal mee naartoe genomen. Met haar in de buidel stond

Mijn moment in 2014 is een moment én een plekje: de Noorderplassen in Almere. Daar staat een bankje. Het Bliek-bankje en ik ga daar zitten op een van mijn vele fietstochten. Ik zit al vijf maanden werkeloos thuis en er lijkt geen schot te komen in het solliciteren. De ene afwijzing na de andere druppelt binnen. Een sollicitatie waarbij ik

Vrijdag 12 december, mijn moment van 2014. Mijn zakelijk en persoonlijk leven kruizen elkaar. Vaak heb ik interessante discussies over hoeveel ik van mijn eigen persoonlijkheid meeneem in mijn werk. Ik ga een workshop paardencoaching volgen. Met de inzet van het paard worden bewuste en onbewuste patronen in beeld gebracht. Je experimenteert door interventies. Je zou denken best zweverig, niets