momenten

Zondag 30 november 8:31 mail van Henk-Jan. Voor de vierde keer op rij vereerd met uitnodiging voor Mijn Moment. Tijd voor reflectie! Henk-Jan is voor zijn doen dit jaar streng. Echt één moment. Geen lijstjes. Precies 100 mensen, 100 echte verhalen. En aanleveren vóór 14 december 23 uur. Zoals wel vaker neem ik in gedachte het jaar door. Begin 2014

Het is koud. Alleen het puntje van mijn neus steekt uit m’n slaapzak. De nacht in de Botswaanse buitenlucht heeft me tot op het bot verkleumd. En hoewel ik het magisch vind de sterrenhemel liggend in mijn slaapzak te kunnen bewonderen, ben ik blij dat de zon opkomt. We hebben de nacht in een droge rivierbedding doorgebracht. De gids heeft

Sinds ik in 2012 ben gestart met mijn eigen bedrijf probeer ik meer vanuit mijn gevoel te handelen. Dat is een lange termijn groeiproces merk ik want mijn 41-jarige motor hapert op dat gebied nog wel eens. Het is vooral het voortdurende perfectionisme wat mij weer parten speelt. Ik merk dat bij het publiceren van blogs en columns. Alles moet

Was het zaterdag 24 augustus om 16 uur toen de postbode aanbelde met een aangetekende brief? Of toch een week eerder toen ik, al fietsend, vertwijfeld mijn wanhoopskreet het universum in slingerde? Heel eerlijk denk ik dat daar de kanteling begon. Het moment dat ik echt geen uitweg meer zag. Mijn financiële beslommeringen groeiden boven mijn grip uit. Gelukkig nog

Na jaren werken in de media heb ik een besluit genomen. Ik stap uit de media. Ik heb ruim 22 jaar voor mooie merken mogen werken in de mediasector, onder andere voor HP/DeTijd, Elsevier en NRC Media, en daar veel mogen meemaken. Vele introducties van nieuwe on en offline titels, met fijne en inspirerende mensen mogen werken… Toch waren er

We wandelden op een frisse vrijdag in april door mijn geboorteplaats. Langs mijn ouderlijk huis, langs de sloot waar ik als zevenjarige in viel. Kikkervisjes in mijn haren, ik zie het nog zó voor me. We struinden langs sportvelden en bosjes waar ik ooit hutten bouwde, met begraven blikjes met schatten erin. Spiegeltjes, briefjes, sleutels waarvan niemand meer wist op

2014 was een groot geluksmoment voor mij. Na vijftien jaar alleen te hebben gewoond hebben Marie-Francoise en ik besloten volgend jaar samen te wonen. En dat besluit hebben we continu gevierd. Samen. Maar ook met onze dierbaren.Na het verdwijnen van mijn werkgever Syntens Innovatiecentrum heb ik besloten ‘maatschappelijke zekerheden’ los te laten en het leven intens te vieren. Daarmee ben

Ik had mijn moment eigenlijk al geschreven begin december. En weer weggegooid. Want uiteindelijk voelde dat moment toch niet als het moment. Het was wel een goed moment, daar niet van. Het was er één van zelfreflectie, introspectie en zo nog een hoop mooie termen. Maar niet een moment om te delen. Uiteindelijk. Misschien is dit wel het moment van

“Once a profound truth has been seen, it cannot be ‘unseen’. There’s no ‘going back’ to the person you were. Even if such a possibility did exist… why would you want to?” David Sim. 31 oktober 2014. Bruut wakker worden. Weg droom. Koude werkelijkheid. Ben ik gewoon te naïef? Geloof ik teveel in het positieve? Ergens moet het goede toch

“Doen we nog een speech?” Het is de dag van het huwelijksfeest en ’s ochtends worden de laatste voorbereidingen getroffen. Ondanks dat ik een strakke planning had om op tijd te verschijnen, voelde ik me toch geroepen hier tijd voor vrij te maken. En na 20 minuten schrijven en schrappen rolt de eerste traan over mijn wangen. Van binnen borrelt