Ik ben weer eens een Basketball wedstrijd vergeten en mijn zoon moet uit spelen. Met een zucht sta ik op van mijn werk om uit gewoonte de boel te gaan regelen. Maar zoonlief whatsappt even in de Basketball groep en vraagt of er genoeg vervoer is, verontschuldigd zich naar mij. -“je roept altijd dat ik nu dat soort dingen zelf

Toen mijn vrouw vroeg wat ik het liefst voor mijn verjaardag zou willen doen, was ik er al snel uit. Presenteren en dan het liefst freestyle. Dat is mijn passie, daar word ik heel blij van. Permanent Bèta Een nieuw verhaal brengen, zonder opdracht daarbij. Geen grenzen, gewoon vertellen wat je wilt. 13 november was die dag. Die dag vond

24 juni 2015. Ik zit in een lokaal van de School van de Journalistiek. Om mij heen zo’n twintig studenten. Voordat het licht uitgaat, zie ik wallen onder ogen en steelse blikken. Zenuwen worden weggekletst tot de lichten dimmen. Stilte. Dan: voetstappen. Op het scherm een mysterieuze kale man. Een koffertje. Een bureau. Het logo. De pilot van de Boekenbaas

Toen eind november de uitnodiging voor  “Mijn Moment 2015” in de digitale brievenbus plofte had ik in eerste instantie de neiging om vriendelijk te bedanken en de uitnodiging af te wijzen. Niet omdat er geen noemenswaardig momenten te vinden zouden zijn in het afgelopen jaar, integendeel, maar de gruwelijke en mensonterende gebeurtenissen wereldwijd hebben mij lamgeslagen. Er is geen overtreffende

Tranen wellen op en mijn glimlach verlicht de ruimte. Van trots. Want dat ben ik en niet zo’n beetje ook. Als ik zie hoe enorm verrast hij is, als hij tijdens een verzonnen vergadering een lintje opgespeld krijgt door de burgemeester, te midden van zijn dierbaren. Mijn vader, 73 en gelukkig nog erg vitaal. Die zich altijd inzet voor anderen,

Op 20 December 2015 aanstaande is het zeven jaar geleden dat we je in ons gezin mochten verwelkomen. We zijn nu bijna even oud en begin je net als ik licht grijze trekjes te krijgen. Maar wees gerust, daar hebben meer mannen last van op middelbare leeftijd. Sommige haren verdwijnen zelfs en anderen beginnen juist harder te groeien, maar daar

Mijn moment gaat niet over mij. Het gaat over de plek waar ik geland ben. Basisschool de Vallei in Driel. Eindelijk thuis. Ik heb het kinderkantoor afgehuurd. Zo gaat dat op een democratische school. Leraar zijn geeft mij geen recht om eigenhandig een ruimte te bezetten. Dat gaat in overleg. Daar zit ik. Met een aantal kinderen die ik in

“Snullup” Ik plof op de bank en kijk naar de tv. Er is iets mis met de ondertiteling. Heh, er is niet alleen iets mis met de tv, maar er zit een storing in mijn hele matrix. Kleuren beginnen door elkaar te lopen, contouren vervagen. Charlotte, mijn vrouw, zit op de bank, zonder benen, met mobieltje in de hand. Ik

De hele avond heb ik er last van. Het begon toen ik was teruggefietst uit Driebergen na een workshop van mijn werk. Een zeurende pijn alsof ik een rib heb gekneusd in mijn linker ribbenkast. Ik slaap prima. De volgende ochtend zeurt de pijn nog steeds als ik naar kantoor fiets. Vergadering, overleg, vergadering. Bij de lunch wordt de pijn

Het jaar van de vluchteling; tussen de historische beelden. Als ik #mijnmoment mag kapen als still video in mijn hoofd, dan is het het oog in oog komen met een volle 12 uur stilstaande vluchtelingen trein op een bewaakt treinsation. De trein onderweg vanuit Dobova, Slovenië onderweg naar het volgende land Oostenrijk. Mevrouw in de trein op weg naar Oostenrijk,