‘Ik ga niet meer naar school, het wil niet meer.’ Het nieuwe schooljaar is net 1,5 week gestart. Haar kamer is geverfd, haar boeken zijn gekaft. Alles is klaar voor een goede start. Naast mij zit Sterre. Het is niet de eerste keer dat ze dit zegt en in mijn hoofd denk ik, ze moet naar school, je hoort gewoon

“Over twintig minuten ben jij aan de beurt, ga zometeen je microfoon laten opspelden.” Oh nee. Wat als ik alles vergeet. Ik moest iets met een kaart. Wat moest ik toch met die kaart. Die zit in mijn zak. Hoe begon het ook alweer? Oh ja. Maar wat als ik breek? Of stotter? Dat kan niet. Teveel emotie zou afleiden

Op het zolderportaal rook het naar voetbal. Het had pijpenstelen geregend en de schoenen van de twee jongens waren doorweekt geraakt tijdens de training en stonden met proppen krantenpapier erin te drogen bij de verwarmingsketel. Achter de deur ernaast de slaapkamer van de oudste. We hebben drie kinderen. Drie kleine mensjes met allemaal hun eigen eigenaardigheden, échte menselijke trekjes, hun

Waar in 2014 Mijn Moment eindigde met een operatie om eindelijk van mijn morbide obesitas af te komen begon 2015 heerlijk. De kilo’s vlogen eraf, vastbesloten om een gezond lijf te krijgen. Een gastric bypass betekent dat je zonder maag door het leven gaat, dat je kleine beetjes kan eten en het belangrijkste voor mij: dat je niet meer de

Maandag 10 augustus 2015. We rijden van een camping in de Elzas, Frankrijk naar onze tweede en laatste camping van deze vakantie, in de Bourgogne. Eigenlijk wilden we morgen vertrekken. Maar we hebben het gebied in het zuidelijke puntje van de Elzas wel gezien, en zien erg uit naar onze volgende camping. Twee dagen geleden hebben we daarom naar de

Geen moment had ik verwacht dat mijn leven dit jaar zo’n andere wending zou nemen.  Mijn moment van 2015 is eigenlijk… Nu. Ik lees de Mijn Momenten terug van de afgelopen jaren: een logisch vervolgverhaal, met ups en veel downs, maar altijd hoopvol naar de toekomst. Toch lukte voor mijn gevoel nooit echt mijn blogs goed af te laten lopen.

04-03-2015 Kuala Lumpur – Delhi ’s Ochtends sta ik op in mijn hostel. Ik pak uitgebreid mijn backpack in, een gewoonte die ik heb ontwikkeld bij een bezoek aan een nieuw land. In de ochtend doe ik het rustig aan: haal een koffie bij de Starbucks, koop cadeaus in ChinaTown en geniet van mijn pad thai. Eind van de dag

Passport scannen, riem uit, toilet tas en laptop uit de koffer, door het scan poortje heen, riem weer aan, toilet tas en laptop weer in de tas, wachten, wachten, wachten, welkom aan boord meneer Marzano, filmpje kijken, laptoppen, poging tot slapen (wat zelden lukt)…. Taxi in, hotel inchecken, wennen aan de zoveelste kamer, niet kunnen slapen want het is immers

Ik zit in een karakteristiek Utrechts café. Tegenover me een man en een vrouw. Of eigenlijk zitten we in een soort driehoekje. Het is warm, benauwend, maar de broeierige sfeer aan tafel heeft hier een heel andere reden dan de temperatuur. Dit gesprek zou er eigenlijk niet moeten zijn, niet mogen zijn, toch is het nodig. Blijkbaar. Het is donderdag

Januari 2015 begon ‘normaal’. Het gewone leven, een nieuw jaar voor de deur waarvan je nooit weet wat het gaat brengen maar waarvan je stiekem wel al wensen en, hoe menselijk, verwachtingen bij hebt. Althans, ik wel! Maar naast dromen heeft mijn karakter zich in de loop der jaren gevormd tot het ‘niet lullen maar poetsen’ en ‘gewoon doorgaan’ principe.