momenten

36,1 kilo weegt ze nog. Haar lijf vecht nog steeds om hier te blijven. Toen ze wist dat ze naast Parkinson ook de diagnose dementie kreeg was voor haar de enig logische oplossing een euthanasieverklaring. En die was er. Maar op de gesloten afdeling waar ze nu al 3 jaar zit is een ‘geen actief leven beëindigen’ beleid, ze kan […]

Met de wetenschap dat 2016 bestaat uit 31.622.400 seconden lijkt mijn moment van 62 seconden heel erg kort. Maar wanneer je dit vertaalt naar de sluitertijd van mijn camera dan klinkt het een stuk langer. Maar kort of lang is niet eens interessant, de 62 seconden resulteerde voor mij in iets moois! Ik wil jullie meenemen naar het moment waarop

Op zaterdag 9 juli 2016 was het zover. Vier maanden daarvoor had ik voor Benthe en mij kaartjes gekocht voor het EK atletiek in Amsterdam. Benthe, 8 jaar jong, doet sinds 2,5 jaar aan atletiek, en ook bij mij is sindsdien het atletiek virus ingeslagen. Zij als atleet, ik als jeugdtrainer. Het EK zo dichtbij, daar moesten we natuurlijk bij

Als fervent reiziger ben ik continu op zoek naar nieuwe avonturen. Mijn bucket list met bestemmingen en dingen die ik wil doen in dit leven wordt alleen maar langer. Een avontuur als AfrikaBurn stond hier al een paar jaar op. Toen de kans voorbij kwam om mee te gaan met kamp Walhalla naar AfrikaBurn twijfelde ik geen seconde. Nu kon

Het zijn de laatste dagen van de laatste week van februari en bijna achteloos retweet ik een post via een raadslid van mijn gemeente. Het is geen wedstrijd, soms is de één eerder, dan de ander en het voelt vertrouwd, samen bepaalde gemeentelijke boodschappen verder brengen. Beiden vinden we het belangrijk om gemeentenieuws en ook speciale mededelingen van de gemeente

2016 was het jaar van meerdere ‘mijn momenten’. Ik prijs me steeds vaker gelukkig met een goede gezondheid en als zelfstandig ondernemer met, tot nu toe, voldoende werk. Maar juist door bovenstaand besef merk ik ook een soort van onrust soms; wat nou als dat voorbij gaat? Als ik ziek word of minder werk krijg. Dingen die denk ik bij

Totaal overvallen. Terwijl ze me het nota bene vooraf verteld hadden. Met kippenvel op mijn armen en tranen in mijn ogen sta ik daar. Te kijken naar een video waar één en al trots en positiviteit uit spreekt. In een ruimte waar ik maar een paar mensen ken en die gevuld is met blije en trotse mensen die hun gevoel

Lopen voor Lisanneleeft. Wie wil dat nou? Ik ben al ruim elf jaar ziek, en ik kan je vertellen: als je weinig contact meer hebt met de buitenwereld voel je je alleen. Alsof je geen vrienden hebt. Zo voelde dat voor mij altijd, tot mijn moment van afgelopen jaar, Lopen voor Lyme. Mijn ouders besloten me op te geven voor

‘Mam, waar wil je nog graag naartoe’? Het is een vraag die gekunsteld mijn mond uitkomt. We lunchen die zaterdag samen in een nieuwe saladebar. Dat doen we namelijk altijd, nieuwe dingen proberen. Ik heb haar net stiekem met mijn mobiel gefilmd, voor later. Maar het voelt wel een beetje raar om iemand die springlevend is zoals altijd, te filmen

MijnROUWmoment delen? Nee, doodeng. Geen selfie-moment. WEL doen! Mijn wens: Dat iemand er troost in vindt… Vanuit zijn stoel in de 1e rij liep hij voorbereid, vastgeklampt aan 6 witte A4tjes, naar waar de microfoon op hem stond te wachten. Met zijn vrouw, mocht hij stil vallen. De rouwenden wachtten. Hij moest dit. Eerbetoon aan zijn vriend. Maatje dat hem,