momenten

Tot dusverre was ik nog nooit zo ver naar het zuiden afgezakt met onze oude caravan. Om haar klaar te stomen voor vertrek wreef ik met allesreiniger over het bobbelige plakplastic aan de binnenkant. Groene aanslag op het dak schrobden de kinderen weg, in ruil voor wat kermisgeld. Vriend timmerde vakkundig een nieuw onderdeurtje. Een manisch soort schoonmaakwoede maakte zich

Ergens las ik dat 2016 een afsluitend jaar is, een ti-ta-tovenaar redenatie, in die zin dat als je de cijfers optelt dat je dan uitkomt op negen, een afsluiting voordat het getal één weer tevoorschijn komt in de optelling van 2017. Ik denk terug aan 2007, ook zo’n negen jaar. Het jaar voor de crisis. Wat gebeurde er in jouw

Ik was al een tijd ontzettend moe, we hadden net weer een grote verbouwing achter de rug en ik dacht dat de hectische jaren met jonge kinderen, een drukke baan en een klushuis hun tol hadden geëist. Ik wilde het anders, maar wist niet goed hoe en ging daarom maar door, bang om op de bank te gaan zitten en

Het kwam begin dit jaar een beetje uit het niets. Het besluit om een huis te gaan kopen. Al weleens huizen zitten kijken, maar zonder vast contract begin je niets. Maar het tij keerde en begin dit jaar had ik een vast contract bij een geweldig familiebedrijf te pakken en toen werd er ineens van alles mogelijk! Ook de hypotheekrente

“Is er alweer een verslag?” krijg ik als vraag van de wederhelft. Een vraag die de afgelopen jaren om de zoveel maanden werd gesteld en me telkens het angstzweet op, en een siddering door mijn lijf bezorgde. Met een verslag werd namelijk een status update bedoeld van mijn faillissement in 2013 en dat was een ervaring waarbij ik een half

Ik kende Niels van het lokale uitgaansleven. Een aimabele, avontuurlijke en immer vrolijkheid zaaiende dertiger. Met een hoop jolijt aan z’n kont. Maar tegelijk met een kundig verholen serieuze kant. ‘A real stand up guy’ waaraan ik zag dat hij klopte. Dat ik ‘m al kende is niet zo vreemd. Het bruine jazzcafé dat mijn stamkroeg is, trekt kleurrijke types

Een moment dat niemand opviel, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Geen vriend, familielid of collega zag het toen ik de foto op Facebook en in vriendenapps plaatste. Toch was dit voor mij het meest ontroerende moment van 2016: onze eerste foto als samengesteld gezin op vakantie in Italië. Het is natuurlijk niemands droom om een samengesteld

Februari 2007. “Dankjewel. Ik vond het heel fijn met je te praten. Jij bent lief” “Jij bent ook lief. En stoer” Stoer? Ik? Nee!Ik belde mijn moeder. “Zo grappig, hij zegt dat ik stoer ben.”“Maar kind, dat ben je ook!” “Nee, joh, ik durf toch niet te bungeejumpen ofzo.”“Zoals je altijd alles in je eentje doet met de kinderen?! Zoals je

Sandra was een heel leuk meisje, nu een prachtige vrouw En alles wat ze nu heeft, is wat ze hebben wou……………….. Vijf jaar geleden zong mijn beste vriendin Jeanne deze regels op mijn veertigste verjaardag. Giorgio was de DJ. Het was een geweldig feest. Het was een geweldig jaar. Het jaar daarna. Waren ze er allebei niet meer. Mijn beste

‘Be the one you needed when you were younger’ Stilstaan is makkelijk Mijn moment 2016 is toch een moment van stilstaan. Ik leef zonder rust en zonder spijt. Niet stilstaan, niet nadenken. Liever ga ik gewoon door. De dag wacht. De wereld wacht. Elke dag krijgt van mij een cijfer. Pas de laatste drie minuten voor het slapen kijk ik